Miftar  Povataj

D’u me i shkrue
Tash disa rreshta
Për një burrë
Hej tungjatjeta

N’Strellcë të Epërm
U lind burri
Mendje ndritur
E zemër guri
Japte mësim
Në Bajram Curri
Ishte burrë
Me shtat pehrri

Që shumë kush
Ia kish lakmi
Si ne bjeshkë
Ashtu ne v’rri

I armatosur me dituri
Qysh ne vitet e djalerisë
E ndjeu peshën e roberisë
Edukuar prej njerëzve të shtëpisë

Me vyrtite ideale t’larta
Mbrojtje t’atdheut Miftar Pavata
I frymëzuar prej LDK-së
Në shërbim të UÇK-së

Nëpër mot e shumë acar
Tue ecë natën kush pa e parë
Pa pritu ditë as natën
T’u ndihmue popullatën

Tue punue natë e ditë
Anëtar i shtabit për logjistikë
Furnizime e të tjerë, që të gjitha
Tue krye me nderë

Kur një ditë t’bukur me diell
Tue da vaj tue shpërnda miell
Tu’u dhanë njerëzve
Pa kandar

Ishin mbledhë
Shumë nevojtar
Kështu i ra sërbit
Në sy

Kah shikonte me dylbi
I lëshon raketat për ajri
Shumë shpejt qielli
Tek është zbardhë

N’Strellcë të Poshtëm
Qënka zbrazë.

Ikin grate bërtasin fëmija
Aty vritet Demë Alia
Albulena e Merdiana
Vdes Astriti e Azem Shala

Albulena bie gërmuq
Veq tetë vjet si i kish mbushë
Bie fëmija në fije të barit
Dhimta n’zemër i shkon Miftarit

Por s’di shkjau
Qka ashtë nderi
Se shpirt e zemër
I ka prej derri

Tue i dhanë
Gajret motrës
I bjen raketa
Miftarit e t’shoqës

E lëshon burri
Nji ofshamë
Që të dy
Plagosën randë

Se Miftarin me gjithë grua
Në Zhebel i kanë strehua
Në spitalin e imporvizun

Nis Miftari m’u këndell shpejt
Nën kujdesën e UÇK-së
Më 6 prill ’99 Miftar Pavataj
Ngrihet n’kamë

Atëherë burri shikon sahatin
Shumë çetnikë e rrethojnë fshatin
Sikur sërbi që e ka zanat
Shpija e pleme tue i kallë flakë

Djegin shkolla
E spitale
Kallin
drithin
Në hambare

Tue kallë kulla
Me flakadana
Fëmijë e gra
Çka u dalin para

N’atë mëngjes
Dielli pa dalë
Miftar Pavatën
E dogjën t’ gjallë

E kallën trimin
Me gjithë grue
Me shumë t’plagosën
Që ishin tue u shërue

Autor: ABDULLAH MEHMETI
(Sokol Halili)

ARSIMTARIT MIFTAR POVATAJ

Sot pranverës ju vun prangat
Sot bilbilit ju ndal kanga
Sot u shua një emër në ditar
Emri i arsimtarit tonë Miftar
Ora po bije në dymbëdhjet
Nxënesit në heshtje qendronin
Presin arsimtarin mësimin ta zhvillonin

Pyesin nxënesat ç’ndodhi me arsimtarin
Ndoshta është vonuar duke e kerkuar ditarin
Dikur pa pritur një zë vjen e thot:
O nxënsat e mi mos me pritni kot
Se une kam udhëtuar një tjetër botë.
Për një botë me te mirë. Qe ju te jeni te
Lire.

Se mjaft jetuam te roberuar
Nga nje barbar i zi
Tani erdhi koha te frymoni ne liri.
O arsimtar i dashur gjithmonë
Do te kujtojm
Rrugen tënde te dijes ne do ta vazhdojme…